Vandaag is Marcela dus naar de gemeente gegaan om die inschrijving te regelen en je raadt het vast al.... ja hoor voor die inschrijving heb je een geldig paspoort nodig!

Weer met de ambasade gebeld maar de persoon die er nu was had geen idee hoe dit probleem opgelost kan worden dus moet ik morgenochtend weer bellen.

We zullen zien hoe dit afloopt!

Waarom zijn we naar een stierengevecht gegaan? Tsja, feitelijk voelde we ons een beetje verplicht. (Mannen even opletten, lastige relatie-omschrijving volgt) De zoon van een goede vriendin van de moeder van Marcela woont hier in Madrid en volgt een opleiding tot Torero (stierenvechter). Het is een jonge jongen van een jaar of 18 die hier ver van z'n familie in Colombia in z'n eentje woont en die belde ons gister op of wij wilde komen kijken naar zijn "plaatsingexamen" waar wordt gekeken of hij mag meedoen aan de komende wedstrijden. Ondanks dat we geen van allen zin hadden konden we niet echt nee tegen hem zeggen en met het excuus "when in Rome do as the Romans do" zijn we toch maar gegaan.

Het leek ook niet zo erg, het zijn jongens in opleiding, wat zullen we te zien krijgen, dat zal toch wel meevallen. En dan kom je daar aan en dan zie je een groep bloednerveuze jongens die aan de laatste inspectie van hun outfit bezig zijn en dan lijkt het allemaal wel feestelijk.

Totdat dus de eerste stier met een zwaard in z'n bast voor je neus z'n bloed op de grond aan het hoesten is. Ik had 2 huilende meiden naast me en ik moet eerlijk toegeven dat ik het ook best moeilijk had. Het is echt geen vrolijk gezicht.

En toen moesten we dus nog 5 stieren.

Laat ik ook voor de volledigheid de redenatie die veel spanjaarden hebben voor het in stand houden van deze "sport" vermelden: een stier is maar voor weinig dingen goed, ze geven geen melk en je hebt er maar een paar nodig voor de fok. Het enige dat men doet is een spelletje met ze spelen waarbij de kunst is om de uiteindelijke doodsteek zo snel mogelijk te laten verlopen (nadat de stier is gevallen komt er meteen iemand om de genadeklap te geven waarna de stier naar een gereedstaande mobiele slagerij wordt gesleept). De manier waarop het dier gedood wordt zou dan niet veel erger zijn dan wanner het door een slager gebeurt en tevens komt de stier dan "eervol" aan z'n einde.

Toch wordt ook in Spanje de roep om de stierengevechten te stoppen steeds sterker, steeds meer mensen vinden het toch niet meer passen in deze tijd. Maar de traditie is diep geworteld dus het zal nog wel even duren.

De foto's die ik gister en vandaag heb gemaakt kun je natuurlijk in het album vinden.

Maar god, laat ik je vertellen dat het warm is in Sevilla, echt warm! Ik ben gisteren begonnen om vanaf het kantoor van Telefonica, dat net aan de rand van het centrum ligt, naar de binnenstad te lopen. Eerst kom je dan langs een aantal mooie parken waar door de grote hoeveelheid bomen tenminste nog wat schaduw is, maar het zweet liep echt in stralen langs m'n lichaam. Dan verder langs het paleis richting de rivier gelopen om daarna de kathedraal in m'n vizier te nemen (als het goed is zou je dit zo moeten kunnen volgen in het fotoalbum).

Maar eenmaal aangekomen bij de kathedraal had ik zoiets van "pfff, weer een kathedraal, so what?". Dat was het moment waarop ik me realiseerde dat het helemaal de verkeerde kant op ging met die hitte: ík, geen zin om fotos te maken?

Ik ben maar een cafe ingedoken, heb een biertje besteld en ben gaan lezen tot ik afgekoeld was (zo'n 2½ uur later). De rest van de fotos zijn in de vroege avond genomen toen het alweer ietsje beter uit te houden was.

En mijn collega's uit Sevilla maar volhouden dat het "fre'cito" (frisjes) was! En ja hoor, de volgende dag was het nóg warmer (bedenk dat het hier in Madrid regelmatig dik in de 30 graden is en dat ik dus wel wat gewend ben, maar Sevilla is echt veel erger).

Maar we gaan pas om 3 of 4 uur vannacht beginnen, dus tot die tijd ga ik eerst wat rondkijken in Sevilla en foto's maken!

Maar terwijl we daar zo bezig waren kwam er een groep mensen het park in die gekleed waren in de typische klederdracht van Andalucia (zuid-spanje, vooral bekend door Sevilla en Flamenco) waarbij de vrouwen gekleed gaan in felgekleurde jurken en de mannen in pak met vest en hoed.

Het bleek te gaan om een kerkgemeenschap wiens "patroonmaagd" uit een klein plaatsje in het zuiden van Spanje komt (Rocío genaamd) en ze waren bezig met de voorbereidingen van de jaarlijkse bedevaart naar dat plaatsje. In de spanne van een paar dagen komen dan tussen de 1 en 2 miljoen mensen naar een gehucht dat nog zo in het verleden leeft dat er geen verharde straten zijn(!) om te kijken naar een beeltenis van een heilige maagd. Men begint deze bedevaart over het algemeen in het plaatsje Huelva en in een paar dagen gaat men te voet of te paard of met een kar/koets (gemotoriseerde voertuigen zijn niet toegestaan) naar Rocío.

Ik besloot toen dat het de moeite waard was om snel naar huis te rennen om mijn camera te gaan halen (ja, rennen, want buiten het park is skaten eigenlijk verboden naast nog het feit dat vanaf het park naar ons huis de straten steil omlaag gaan en ik niet denk dat ik dat zou overleven gezien mijn gestuntel op de schaats).

Toen ik terug kwam was de groep een mis begonnen in het midden van het park. Een mis waarbij in flamenco-stijl werd gezongen onder begeleiding van typisch spaanse instrumenten zoals de flamenco gitaar en castañuelas (in Nederland meestal castanettes genoemd). Na afloop begonnen verschillende groepjes Sevillanas te dansen. De Sevillana is één van de meest bekende spaanse volksdansen en doet in de verte iets aan flamenco denken door het gebruik van dezelfde instrumenten en kleding (niet zo gek aangezien beide uit Andalucia komen).

Al met al genoeg interessante beelden om fotos van te kunnen maken dus toen men opbrak om verder te gaan besloot ik om de stoet te volgen om te kijken waar ze heen gingen.

Buiten het park stond een door ossen getrokken kar te wachten waarop de beeltenis van de maagd werd geplaatst waarna de stoet met de kar aan het hoofd verder trok. Na een half uur of zo kwamen we aan bij een ander park (Parque de Roma) waar de kerk van de gemeenschap bleek te staan. Op dat moment kwam de vrouw van de kerkoudste (of iets dergelijks) naar me toe om me uit te nodigen voor de picnic die men ging houden in het park. Aangezien ik niet had ontbeten en het ondertussen al bijna 2 uur was had ik honger als een paard en hebben ze mij geen twee keer hoeven vragen! En éénmaal daar begon elke familie me uit te nodigen om toch vooral even wat te proeven van hetgeen ze hadden meegenomen totdat ik echt niet meer op kon, maar lekker was het wel!

Uiteindelijk ben ik bijna de hele dag daar geweest en heb me enorm vermaakt, ik heb zelfs nog Sevillanas gedanst (niet dat ik er nog iets van kon, maar ja).

Kijk hier voor de fotos: Hermandad de Nuestra Señora del Rocío

Maar het draait uiteindelijk allemaal om San Isidro en dan wel San Isidro de Boer want er schijnen wel 13 verschillende heilige San Isidros te zijn (die katholieken zijn wel scheutig met het uitdelen van heiligverklaringen he?). De centrale plaats voor het hoogtepunt van de viering is dan ook het pradero van San Isidro wat zoiets betekent als weide, maar nu feitelijk gewoon een park en schijnbaar bekend door een schilderij van Goya.

Eén van de typische plaatjes die je op zo'n dag kunt zien zijn de mensen die gekleed gaan in de traditionele kleding van Madrid aan het eind van de 19e eeuw, de zogenaamde chulapos. Afgeleid van (of oorzaak van) het woord chulo dat zowel onbeschoft/ongemanierd als hanig betekent en naar men zegt de gemiddelde Madrileen perfect beschrijft.

Hieronder zie je zowel een voorbeeld van de chulapos en tevens een voor ons bekend gezicht op de nederlandse kermis, een loterij maar dan toch wel met hele spaanse prijzen!

Stop je een CD in je computer. Alles lijkt normaal en opeens KNAL! Het resultaat kun je hieronder zien.

Klik hier om de video op google te zien.

Er was trouwens een of andere halve zool, een medium o.i.d. die van tevoren had voorspeld dat hij met de kracht van zijn geest de klok precies voor twaalven tot stoppen zou dwingen dus we dachten nog "he misschien is het hem half gelukt" maar voor iedereen die thuis was gebleven om het op TV te volgen waren de klokslagen goed te horen geweest. En in de krant las ik later dat het medium had gezegd dat men duidelijk met de klok had "geknoeid" en dat het hem daardoor niet was gelukt... jaaaa ja.

Hieronder een plaatje van blikjes die je kunt kopen die precies 12 druiven bevatten die al ontpit zijn en geen schil meer hebben (vooral oudere vrouwens lijken dit te verkiezen en zitten soms uren van tevoren al hun druiven te pellen en ze van pitjes te ontdoen).

Natuurlijk zijn er mensen die zullen zeggen "vind je het gek, ze ontvangen een hoop geld van Europa!". Helemaal waar, maar de spanjaarden zijn zich er terdege van bewust dat dit niet lang meer zal duren. Het verschil zal 'm er vooral in zitten dat Spanje genoeg voorbeelden heeft dat Europa ook echt werkt.

Ondanks het feit dat ik al vaker had gemerkt dat een biertje of een wijntje bij de lunch hier heel normaal wordt gevonden lijkt het me toch wel wat overdreven om maar aan de sterke drank te gaan. Toch schijnt het hier vrij normaal te zijn om vlak voor Kerst samen met alle collega's uit eten te gaan en dat daar dan wat bij gedronken wordt schijnt niemand te deren (alhoewel men zogenaamd de moeite neemt om het te verbergen voor de chefs en directie. Not).

Ik zal later wat foto's van het huis laten zien, maar voor nu even een kaartje om te laten zien waar we nou precies wonen. Het eerste plaatje is van Madrid (het grootste deel in ieder geval) en we wonen in de wijk "Retiro". Het tweede kaartje is een stratenplan en de rode pijl geeft aan waar het huis staat. Oplettende mensen hebben vast iets heel leuks gezien in de linker bovenhoek van de kaart, ik laat het aan de rest over om het zelf te ontdekken.

Vandaag had ik een grote verrassing te verwerken op het kantoor en "groot" is hier inderdaad het kernwoord want men had een kerstpakket voor me staan waar je een klein weeshuis mee zou kunnen voeden. Het was duidelijk dat men er hier vanuit gaat dat de meeste mensen een auto hebben want met 19Kg zag ik er erg tegenop om het mee naar huis te nemen. Je weet wel, zo'n dun plastic hengsel dat zo lekker in je hand snijdt. Ondanks dat je als stoere man natuurlijk eigenlijk niet kunt toegeven dat je moe wordt heb ik de doos uiteindelijk 3x neer moeten zetten om uit te rusten voordat ik bij het station was. Toen pas bedacht ik me dat ik de zware dingen zoals flessen beter in m'n rugzak kon doen. Vanaf het station naar huis toe was duidelijk een stuk minder vermoeiend. Zie de plaatjes hieronder of het allemaal de moeite waard was of niet.

Oh ja, dat witte ding in het midden is dus een complete ham, met poot + hoef en al!

Nummer 1 is dus een typische "piso" (zie gister) in een oud gebouw. Een groot nadeel valt direct op bij binnenkomst: het appartament zit aan de binnenkant van het gebouw en alle ramen kijken uit op een binnenplaats van hooguit 4x4 meter, als je dan bedenkt dat het appartament op de eerste verdieping zit en het gebouw zeker 6 verdiepingen hoog is dan kun je je wel voorstellen hoe het uitzicht is: nihil en heel donker. Verder is het bed in de slaapkamer veel te klein voor mij zonder al te veel mogelijkheid om daar iets aan te doen. Het enige pluspunt is de grote keuken met alles erop en eraan. Maar kom op nou, als men de keuken 2 zo klein had gemaakt had je er nog steeds makkelijk kunnen koken maar had je de rest groter kunnen maken en misschien een leefbaar appartament kunnen hebben.

Grappig detail is dat het gebouw verschillende van dat soort binnenplaatsen heeft en dat je om bij de voordeur te komen over een bruggetje door een van die binnenplaatsen moet lopen (behalve de mensen op de begane grond dan, die lopen over de binnenplaats zelf). Stel je dus een donkere, vierkante koker voor van 4x4 meter en 6 verdiepingen hoog waarbij er 5 bruggetjes met gietijzeren hekwerken van de ene naar de andere kant lopen.

Nummer 2 is een moderner gebouw met een grootse ingang met marmeren vloeren en een echte congierge/portier van vlees en bloed. Bij aankomst valt wel meteen op dat de advertentie in de krant een wat creatieve interpretatie van het woord "terras" gebruikt: in feite gaat het gewoon om een balkon. Een bruikbaar balkon, dat wel, maar toch nauwelijks een terras te noemen. Ik zeg trouwens een "bruikbaar" balkon omdat de meeste balkons in Madrid nauwelijks de moeite waard zijn, ze lijken meer voor de sier te zijn dan dat ze echt gebruikt kunnen worden, de meeste zijn echt niet meer dan 30 cm groot.

Uiteindelijk komt de eigenaar eraan, een typische oudere spaanse dame met geblondeerd haar, parelketting en ringen/oorbellen met grote stenen en een bontjas. Ze leidt ons naar een appartament zoals ik ze veel heb gezien hier in Spanje, een stijl die onze grootouders waarschijnlijk al ouderwets gevonden zouden hebben: schilderijtjes met baroklijstjes, lampjes met kanten kapjes en meubels met krullen en tierelantijnen. De keuken is klein en ondanks de vele ramen is het er toch vrij donker, als dan ook de prijs opeens hoger blijkt te liggen (een "fout" in de advertentie) houden we het toch vrij snel voor gezien.

Aangezien we bij de ingang een bordje hadden gezien van "appartementen te huur" zijn we bij de portier nog even gaan informeren wat er nog meer was, maar voor minimaal 850 euro (ex, gas, water, licht) voor een ongemeubileerd appartament met 1 slaapkamer tot 1200 euro (ex, ongemeubileerd) voor eentje met 2 slaapkamers laten we dat toch ook maar schieten. De portier geeft wel aan dat het in de buurt zeker goedkoper kan en geeft aanwijzingen waar we dan heen kunnen. Zie je wel dat er best vriendelijke spanjaarden zijn.

Maar de tijd dringt en dus op naar de volgende afspraak.

Nummer 3 begint al goed bij binnenkomst in de wijk: grote vraagtekens boven onze hoofden terwijl we ons afvragen waar we nou beland zijn. Madrid is namelijk een klein beetje zoals het centrum van Amsterdam, veelal aaneengesloten gebouwen van meerdere verdiepingen, laagbouw en losstaande huizen komen eigenlijk niet voor. Dus wat schetst onze verbazing als we opeens een wijk binnenlopen dat lijkt op een klein dorp: losstaande huisjes met een tuin langs kleine straatjes bedekt met de gevallen bladeren van de bomen die overal staan.

Het huis zelf heeft 3 verdiepingen waarbij de eigenaresse de bovenste verdieping bewoont terwijl de andere 2 worden verhuurd. Wij gaan via een kleine opgang naar de eerste verdieping en komen in een leuk ingericht appartament, eindelijk iemand met een beetje smaak. De slaapkamer is niet al te groot, maar heeft wel veel kastruimte (zeker door het hoge plafond), de keuken is daarentegen heel ruim (weer zo'n grote keuken, leven de spanjaarden soms in hun keuken?). Maar dan de woonkamer... met een dubbele openslaande porte brisée (sorry, insider joke) naar een knots van een terras. Ok, wij zijn verkocht!

We hebben 3 afspraken voor morgen, duimen dus!